11 listopada spędziłem na SOR. Po 20 godzinach na korytarzu szpitala, nad ranem zacząłem błagać o kawę. Zaczepiłem ok. 3 osób: lekarza, pielęgniarkę, ratownika... Tłumaczyłem, że jestem uzależniony od kawy, że czuję zbliżający się stan silnego bólu głowy i wymiotów. Dodatkowa choroba z konwulsjami mogłaby być przecież bardzo groźna dla pogorszenia mojego zdrowia. Prosiłem tylko o zwykłą czarną kawę po turecku, fusiastą, mocną, prostą, zalaną wrzątkiem bez cukru, bez mleka. Proponowałem podwójny kubek z dystrybutora wody - żeby nikt nie musiał użyczać mi swojego naczynia. Wszyscy oni powiedzieli, że niestety nie mają kawy, nie mogą pomóc. Była ok. 6 rano.
Później zapytałem jeszcze ochroniarza. Nie wiem czy mówił prawdę, bo powiedział że też nie ma kawy bo przynosi sobie gotową w termosie i już wypił. Jednak stwierdził, że to nie możliwe, by wszystkie te osoby które pytałem nie miały kawy. No jakże, na nocnej zmianie? Nikt nie mógł od kogoś nawet odsypać? Ba, kawa to jeden z najczęstszych prezentów odwdzięczenia się za opiekę...
No i przyszły sprzątaczki na dzienną zmianę. Wybrałem sobie wyglądającą najprościej. Zagadałem. Czułem, ze ona pomoże. Nie pomyliłem się. Nawet nie chciała tego podwójnego małego kubka. Poszła do socjalnego, przyniosła po chwili zalaną wrzątkiem w jakimś swoim jednorazowym z pokrywką i łyżeczką także jednorazową. Przygotowałem dla niej banknot, który chciałem jej dyskretnie wręczyć. Nie chciała. Mówię jej: "to tylko10 zł za dobre serce". Nie, nie wzięła.
Pan Bóg Jej policzy. 
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz